Najpierw przypomnijmy podstawową zasadę działania silnika krokowego.
Podobnie jak każdy silnik, silnik krokowy składa się ze stojana i wirnika. Stojan wyposażony jest w bieguny przypominające uzębienie, owinięte cewkami, natomiast wirnik stanowi magnes trwały lub rdzeń z miękkiej stali z wyraźnie zaznaczonymi biegunami (jak w silnikach krokowych o zmiennej reluktancji).
Silnik krokowy działa poprzez sekwencyjne zasilanie faz stojana. Prąd płynący przez każdą cewkę generuje pole magnetyczne, a wirnik ustawia się zgodnie z tym polem. Przykładając napięcie do faz w określonej sekwencji, wirnik przesuwa się o stały kąt skoku przy każdej zmianie fazy, aż osiągnie pozycję docelową.
Jak pokazano na poniższym rysunku, gdy cewka A jest zasilana, generuje pole magnetyczne, a wirnik ustawia się zgodnie z tym polem. Gdy następnie zasilana jest cewka B, wirnik obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, aby ustawić się względem nowego pola magnetycznego.
Uwaga: Obrót o 60° przedstawiony na schemacie jest uproszczoną ilustracją mającą na celu jedynie wyjaśnienie koncepcji. Typowy dwufazowy silnik krokowy ma znacznie mniejszy kąt skoku (np. 1,8° lub 0,9° na pełny krok).
Silnik pracuje poprzez zasilanie cewek w określonej kolejności. Ten sekwencyjny wzorzec zasilania nazywany jest sekwencją skoków (lub komutacji), co zilustrowano na powyższym rysunku.
W dwufazowym silniku krokowym sterownik kontroluje prąd płynący przez każdą fazę niezależnie. Niezależnie od trybu skoków — czy to pełnokrokowego, półkrokowego, czy mikrokrokowego — prąd znamionowy określony dla silnika odnosi się do maksymalnego prądu na fazę. Dlatego ustawienie prądu sterownika powinno odpowiadać znamionowemu prądowi fazowemu silnika. Nie ma potrzeby ustawiania go na dwukrotność prądu znamionowego.